Sommige mensen gaan naar Oslo voor de fjorden en het Vigeland Park. Wij gingen voor testers.
Tijdens EuroSTAR 2026 mochten we onze tutorial DISC-overing Yourself to Bring Out Testing at its Best verzorgen. Een zaal vol nieuwsgierige softwaretesters uit heel Europa, een flinke dosis energie, TRIZ, DISC en… Sex and the City. Wat kan er misgaan?
Het antwoord? Eigenlijk verrassend weinig.
Onze centrale boodschap was simpel: de meeste problemen in softwareprojecten zijn niet technisch. Ze ontstaan doordat mensen verschillend denken, communiceren en samenwerken. En juist daar kan DISC een enorm verschil maken.
Maar voordat we over gedrag gingen praten, begonnen we met iets heel anders.
Eerst alles kapotmaken
Met behulp van TRIZ gebruikten we de bekende Inversion Technique. In plaats van te vragen: “What would we need to do to guarantee the best possible outcomes for software testing?”?”
vroegen we precies het tegenovergestelde:
“What would we need to do to guarantee the worst possible outcomes for software testing?””
Binnen 10 minuten ontstond een indrukwekkende lijst. Zoals zo vaak met TRIZ bleek het verrassend eenvoudig om een ramp te organiseren. En minstens zo leerzaam om daarna precies het tegenovergestelde te doen.
Daarna alles nóg een keer kapotmaken
Na de DISC Colour Quiz kende iedereen zijn of haar dominante gedragsstijl. Dat gaf ons de mogelijkheid voor een tweede experiment. We lieten deelnemers samenwerken in willekeurige groepen met alle vier de DISC-kleuren vertegenwoordigd. Zoals in de meeste teams in de praktijk. Dat werkte… prima. Daarna maakten we het een stukje interessanter. Iedere tafel ging aan een tafel zitten met alleen nog maar dezelfde kleur.
En toen gebeurde precies waar we op hoopten.
De gele tafel
Van een afstand leek dit zonder twijfel de gezelligste tafel. Er werd gelachen. Geanimeerd gepraat. Toen we vroegen hoe het was gegaan, kwam de mooiste reactie van de dag:
“It was great fun… but I’m not entirely sure what we actually accomplished.”
Iedereen moest lachen. Ook de gele tafel. Want het was voor de meesten toch ook wel een feest der herkenning.
De groen-blauwe tafel
Waar de gele tafel ideeën produceerde, produceerde de groen-blauwe tafel… structuur. Er werd geluisterd. Taken werden verdeeld. Iedereen kwam aan bod. Het resultaat was degelijk, zorgvuldig en goed doordacht. Niet spectaculair. Wel effectief.
De rode tafel
En dan de rode tafel. Daar ging het, laten we zeggen, iets dynamischer aan toe. Iedereen had een mening. Iedereen wilde tempo. En verrassend genoeg wilde iedereen de leiding nemen. Dat leverde af en toe wat stevige discussies op. Maar uiteindelijk lag er wel een resultaat. En misschien nog belangrijker: Iedereen was tevreden.
Waarschijnlijk omdat iedereen ervan overtuigd was dat het uiteindelijk zijn of haar idee was geweest (invulling van schrijfster van deze blog 😉
Het mooiste inzicht
De oefening maakte één ding glashelder. Geen enkele kleur is beter dan een andere. Iedere kleur brengt iets waardevols mee. En iedere kleur heeft ook zijn blinde vlekken. Diversiteit is niet altijd de snelste route. Maar op de lange termijn vaak wel de sterkste.
En natuurlijk… Sex and the City
We konden het niet laten om af te sluiten met onze inmiddels bekende DISC-versie van Sex and the City. Want zodra je DISC eenmaal kent, zie je de vier gedragsstijlen werkelijk overal terug. In films. In boeken. En blijkbaar ook in Manhattan.
Het mooiste compliment kwam misschien wel van een deelnemer die na afloop zei: “I’ll never be able to watch Sex and the City the same way again.”
Missie geslaagd.
Op naar EuroSTAR 2027
Een enorme dank aan alle enthousiaste deelnemers die met zoveel humor, openheid en nieuwsgierigheid hebben meegedaan. Het was fantastisch om te zien hoe snel complete vreemden elkaar beter leerden begrijpen door simpelweg anders naar gedrag te kijken. En wie weet…
Misschien ontdekken we volgend jaar tijdens EuroSTAR 2027 wel dat ook de bewoners van Middle-earth, de Smurfen of The Muppets al stiekem met DISC bezig waren. Want één ding weten we inmiddels zeker: Na ruim 2.500 jaar proberen we nog steeds dezelfde vraag te beantwoorden:
“Waarom doen mensen wat ze doen?”
En gelukkig is dat een vraag waar we voorlopig nog niet over uitgepraat raken.
– Yvonne Vos –